كميل بن زيادند كه به آنان « كميليّه » مىگويند ؛ البته اين كميل غير از كميل بن زياد صحابى حضرت على بن ابى طالب ( ع ) است . آنان معتقد بودند كه پس از پيامبر حضرت على ( ع ) وصىّ و جانشين او در ميان امت بوده است . تمامى امت نيز به خاطر اينكه پس از پيامبر امامت را به على ( ع ) واگذار نكرده و به وصيت پيامبر ( ص ) سر نسپردند ، كافر شده و مرتد گرديده‌اند و حضرت على ( ع ) هم كه با آنان درگير نشد و از امامت ابو بكر جلوگيرى نكرد كافر گشته است . تا اينجا عقايد فرقه‌هايى از شيعه را نقل كرديم كه قائل به استمرار و توالى امامت نبودند . فرقه‌هاى پيروان توالى امامت 71 . فرقه‌اى كه امامت و پيشوايى را پس از پيامبر ( ص ) براى على بن ابى طالب ( ع ) ثابت دانسته و سپس براى [ امام ] حسن و [ امام ] حسين و على بن الحسين و محمد بن على ( ع ) اثبات نموده‌اند ، پس از [ امام ] محمد [ باقر ( ع ) ] به دو گروه تقسيم شدند : فرقهء اول از محمد بن عبد الله [ معروف به نفس زكيّه ] نوادهء حسن بن حسن [ مجتبى ( ع ) ] همان كسى كه در مدينه كشته شد ، پيروى كرده و او را امام و مهدىاى كه در آخر الزمان قيام مىكند پنداشتند ؛ همان كه پيامبر ( ص ) بشارت ظهورش را داده است . در نظر آنان او زنده است و در كوهى به نام « طميّه » واقع در ميان راه مكه به طرف حاجر ساكن است . و از آنجا كه رئيس اين گروه مغيرة بن سعيد مولاى خالد بن عبد الله قسرى بوده به نام « مغيريّه » شهرت يافتند . 72 . فرقهء دوم قائل به امامت جعفر بن محمد ( ع ) شدند و از سوى مغيريّه « رافضه » خوانده شدند ، زيرا آنان مغيرة بن سعيد را رها كرده همراه با او قيام ننمودند . ولى گروهى ديگر معتقدند كه [ اولين بار ] زيد بن على ( ع ) پيروان امامت را رافضه ناميد ؛ زيرا آنان او را رها كرده و در قيام همراهىاش نكردند .